Çene ameliyatında AIDS kaptı


Ailenizden birinin veya arkadaşınızın HIV virüsü taşıdığını öğrenseniz tepkiniz ne olur? AIDS olduğunu öğrenince bayılıp yere yığılan inşaat işçisi Mehmet B.'nin hayata tutunma mücadelesi...

Beyaz önlüklü doktor, bundan bir yıl önce hastane odasında acılar içinde kıvranan Mehmet Bey'e yaklaşarak, "Sen AIDS olmuşsun" der. O an dünyası başına yıkılarak bayılan hasta, ilk şoku atlatır atlatmaz hıçkırıklarla ağlamaya başlar. Aklında iki soru vardır: "Ben herhangi bir yasak ilişki yaşamadım, peki niçin hasta oldum? Acaba ne kadar ömrüm kaldı?"

12 yıl önce memleketi Erzincan'dan 'taşı toprağı altın' dedikleri İstanbul'a gelen Mehmet B., 30 yaşında bir inşaat işçisi. Evli, iki çocuğu var. Her gün sabah namazından sonra çalışmak için yollara koyulup, akşam olur olmaz da evine dönüyor yıllardır. Hayatını ailesine adayan Erzincanlı Mehmet'in sigara, içki gibi kötü alışkanlıkları da yok.

Mehmet Bey'le tanışmamız, HIV'li ve HIV Pozitiflere destek vermek amacıyla bir araya gelenlerin kurduğu Pozitif Yaşam Derneği sayesinde oldu. Mehmet Bey, oldukça halim selim biri. Kendisiyle buluşmamız büyük bir gizlilik içinde gerçekleşti. Mehmet B. ile önce hiç birebir irtibat kuramadık mesela. Dernek çalışanları iletişim vazifesi gördü. Bir araya geldiğimizde ise o da biz de biraz tedirgindik. Mehmet Bey önce çok vaktinin olmadığını söyledi. Dolayısıyla kısa bir tanışmadan sonra soru cevap faslına geçmek durumunda kaldık. Beyefendi, dakikalar ilerledikçe daha da rahatlamaya, yaşadıklarını ayrıntılı olarak anlatmaya başladı; böylece koyu bir sohbete de yelken açıldı.

İnşaatlarda çalışan Mehmet Bey, 2006 yılında bir kaza geçirir ve çene kemiği zarar görür. Bunun üzerine özel bir hastanede ameliyat olur. Lakin verilen hizmetten hiç de memnun kalmaz. "Eve geldiğimde yüzüme baktım; sargı bezlerimi dahi iyi sarmamışlardı." diyor o günleri anlatırken. Sonra ameliyat şişlikleri tamamen inince çenesinin hâlâ yamuk olduğunu görür. Doktoruna başvurur ve gerekli düzeltmeyi yapmasını ister. İkinci ameliyattan kısa süre sonra vücudunun belli bölgelerinde kızarıklar oluşmaya başlar. Mehmet B.ye göre yapılan son ameliyatta HIV virüsünü kapmıştır.

BİRİ GELSE DE TEST YANLIŞMIŞ DESE!

Vücudundaki kızarıklıklar sıklaşınca soluğu 6 farklı doktorun yanında alır mağdur hasta. Fakat hekimlerin hepsi inşaat ortamından etkilendiğini ve alerji olduğunu söyler. Lakin verilen ilaçlar onu daha da kötüleştirir. Doktorlar halsizlik, yorgunluk çeken ve sürekli ishal olan hastalarını hastaneye yatırır. Bu sefer de cerrahlar devreye girer. Hiçbir şekilde durdurulamayan ishalin sebebi ise onlara göre hemoroittir. Tetkikler, bu şüpheyi de boşa çıkarır. İstanbul'daki bir devlet hastanesinde tetkikleri devam eden Mehmet B., kısa süre ev iznine çıkar ve Fransa'da yaşayan bir tıp profesörü arkadaşına sıkıntılarını anlatır. Profesör, tüm belirtilerin tek bir hastalığı gösterdiğini, Anti HIV testi yaptırmasını söyler. Test yapılır... Ve malum sonuç çıkar.

Şimdilerde oldukça sağlıklı görünen Mehmet Bey, kendisine AIDS olduğu söylendikten sonra ilk hissettiklerini anlatıyor: "O an bayılmışım. Uyandığımda sedyede yatıyordum. Anlamak, kabullenmek istemedim. Hâlâ daha kabullenmiş değilim. O günden beri birinin gelip 'test sonuçları karışmış ya da yanlışmış' demesini bekliyorum. O kadar çok ağladım ki; gözyaşlarımdan küçük bir deniz oluşurdu herhalde." Teşhis sonrası Mehmet Bey'in annesi "Ben bu hastalığı anlamadım" deyince Mehmet B., "Vücudum mikrop kapmış, düzeleceğim, herhangi bir sorun yok" der.

İşin en zor kısmı ise kendisini bir an olsun yalnız bırakmamış fedakar hayat arkadaşına rahatsızlığını söylemektir. Çünkü eşinin, yasak bir ilişki sebebiyle bu hastalığa yakalandığını düşünmesinden çok korkar. Mahcup koca, eşine AIDS olduğunu; fakat ona hiçbir zaman ihanet etmediğini söyler. Eşi ise tahmin edilenin aksine hiç tepki vermez, sessiz kalır, biraz düşünüp: "Yeter ki sen iyileş, çocuklarımın babası, evimin direğisin, sana güveniyorum, inanıyorum. Allah seni bizim başımızdan eksik etmesin." der. Bundan sonra da kocasından desteğini hiçbir zaman esirgemez. Tüm yaşadıklarından sonra Mehmet Bey, eşinin kulu-kölesi olduğunu, gözünün içine baktığını, evliliklerinin bu olayla birlikte daha da iyileştiğini gözlerinin içi gülerek anlatıyor bugün. SIRRINI

ÇEVRESİYLE PAYLAŞAMADI

Mehmet B. eşinden aldığı manevi destekle kendini biraz daha iyi hisseder. Fakat AIDS hakkında doktorların verdiği bilgiler tekrar moralini bozmaya yeter de artar bile. Enfeksiyon hastalıkları uzmanı bir doktor, Mehmet Bey'e çocuklarından, eşinden, iş arkadaşlarından kesinlikle uzak durmasını, tabak ve kaşıklarını ayırmasını, üstelik 1,5 yıla kadar ölebileceğini söyler. Duydukları karşısında ilk tepkisi: "Böle yaşanmaz, bana bir iğne vurun ve öldürün" şeklinde olur. Fakat kendi tabiriyle 'Can tatlıdır' ve her şeye rağmen yaşamayı istemek işte böyle bir şeydir!

Teşhisten sonra çevresine biraz ürkek biraz da çekingen bakan HIV'li hasta, ilk bir ay hastanede kalır. Önce vücut direnci yükseltilir, sonra da HIV virüsüne karşı tedavisi başlar. İlk zamanlar her HIV'linin yaşadığı gibi vücudu ilaçları tepki verir, sürekli istifra eder. Kısa zaman sonra virüsün ilaca karşı direnci düşer, ishali kesilir ve yavaş yavaş kendine gelmeye, eski sağlığına kavuşmaya başlar. Hastaneden taburcu olurken dışarıda kendini daha sıkıntılı bir hayatın beklediğinin farkındadır. Uzun zamandır ayrı kaldığı evine gelir, lakin doktorların yanlış uyarıları sebebiyle çocuklarını dahi içten sarılıp öpemez. Canparelerini her bağrına basmak istediğinde "Ya bulaşırsa, ya onlar da benim gibi hasta olurlarsa" der ve gözyaşlarını içine akıtarak onlardan uzaklaşır.

Tüm yaşadıkları bir yana aile reisi olarak da görevleri vardır. Çalışmaya başlar. Çünkü hastalığı çalışmasına mâni değildir. Öğle aralarında arkadaşlarıyla birlikte yemek yer; ama hep kaşığını, bardağını, tabağını elinin altından bırakmaz. Olur da arkadaşı kaşığını bardağını kullanır, hastalık bulaşır diye! Toplumsal önyargılardan korktuğu için de HIV'li olduğunu kimseyle paylaşmaz. Bu konuda güvenebileceği tek bir kişi bile yoktur çevresinde. Eve gelir bu sefer de eşinden, çocuklarından köşe bucak kaçar. Zaman zaman: "Allahım, bu nasıl bir imtihan? Dayanabilmem için bana güç ver" der. Ailesi, iş arkadaşları ve akrabaları olmasına rağmen tarif edemeyeceği kadar yalnız hisseder kendini. Otobüse binerek işine gidip gelir, her kalabalık ortamda aynı soruları sorar kendine: "Acaba burada benim gibi AIDS'li biri var mı? Derin nefes alır ya da hapşırırsam birilerini hasta eder miyim? HIV'li biri karşıma çıksa da (çıkmaz ama!) bana hastalığım hakkında bilgi verse, dertleşsek, biraz kendimi anlatabilsem, çok şey mi istemiş olurum?..."

KOCAN DAHA ÖLMEDİ Mİ?

"Nefes almak, 'yaşamak' için yeterli değilmiş" cümlesiyle geçirdiği tatsız tuzsuz günleri, uykusuz geceleri özetliyor Mehmet Bey. Tabii bu esnada hastalığını bilen birkaç akrabasının hastalandıktan sonra evlerine hiç gelmediğini, arada eşini arayarak 'Kocan daha ölmedi mi?' diye sorduklarını da ekleyerek... Sıkıntılı günler yalnızca bunlarla da sınırlı değildir. İlaçlar vücudunda yağlanma yapar ve hızla kilo almaya başlar. Bu durum da onu rahatsız eder. Ama ne yapacağını da bilemez. "Benimki sessiz bir bekleyişti, bir ağacın köklerinden kopup yavaş yavaş kuruduğunu ..."

Kimseyle paylaşamadığı sıkıntılarla dolu tam 4 ay geçirir. HIV pozitif Mehmet B. nin AIDS'le ilgili bilgileri de ilk anda hastaneden öğrendikleri kadardır. Her ay rutin olarak kan tahlili için hastaneye gider. Sonuçları beklerken başucunda beliriveren genç doktor, kendisine küçük bir broşür uzatır: "Bunu al, oku ve acil oraya git" der. Mehmet Bey, duyduklarına anlam veremese de ertesi sabah soluğu Pozitif Yaşam Derneği'nde alır. Dernek yetkililerine 4 ay önce HIV teşhisi konduğunu, yardıma, bilgilendirmeye ihtiyacı olduğunu söyler. Kendisine ertesi gün için randevu verilir ve derneğin gönüllü doktoru Enfeksiyon Hastalıkları Uzmanı Dr. Dilek Mamçu'yla tanışır. Dilek Hanım bu hastalığın cinsel münasebetle, kan yoluyla ve anneden bebeğe geçtiğini, bunun dışında; çatal- kaşıkla, temasla, öpmeyle, yiyecek içecekle, aynı ortamda soluk almakla bulaşmayacağını ve sebeplerini anlatır.

VE... YENİDEN HAYATA DÖNÜŞ

Duyduklarından sonra hayata, hastalığına bambaşka bakmaya başlayan Mehmet Bey: "Eğer buraya gelmeseydim, yitip gidecektim. 4 ay boyunca sırtımda beni ezen, başımı yere baktıran kocaman bir ağırlıkla gece gündüz geziyordum. Dernekten çıktığımda yükümü atmış, hafiflemiş, tıpkı bir kuş gibiydim. O gün eve otobüsle değil, sanki uçarak gittim." Tabii bu yaşadıklarını eşine de anlatır: "Ben ölmeyeceğim, hastalık bizim bildiğimiz gibi değilmiş" cümleleriyle başlayıp Dr. Mamçu'nun anlattıklarını bir bir sıralar. Vefalı hanımefendinin uzun zaman sonra gözlerinin içi güler ve sadece: 'Şükürler olsun!' diyebilir.

Halbuki Mehmet Bey gibi HIV pozitif olmanız, bu virüsten öleceğiniz anlamına gelmiyor. Her HIV'li de AIDS olmuyor. Bağışıklık sistemini etkisiz hale getirmeye çalışan HIV virüsü eğer tedavi edilmez ve vücudun büyük bir bölümünü ele geçirirse hastalık AIDS'e dönüşüyor. Dolayısıyla HIV pozitif birinin tedavi gördüğü müddetçe bu virüsten ölmesi 'imkan dışı' olarak değerlendiriliyor. HIV'lilerin kullandığı ilaçlar virüsün ilerleyip vücudu ele geçirmesini önlüyor. Yani ilaçlarını düzenli kullanan her HIV'li sağlıklı olarak hayatını sürdürebiliyor. Ara ara yapılan kan tahlillerinin dışında da gerek dış görünüş gerekse de hal ve hareketlerde HIV'lilerin sağlıklı insanlardan hiçbir farkı kalmıyor. Hatta uzmanlar günümüzde kanser, verem, hepatit gibi hastalıklara oranla HIV'in daha az tehlikeli olduğunu da belirtiyor. Mehmet Bey'e gelince, günde tam 9 hap yutuyor. Hayatı boyunca bu hapları kullanacak olmaktan da henüz bir rahatsızlık duymuyor. Hatta eski sağlığına bu haplar sayesinde kavuştuğu için de ilaçlarının değerini biliyor. Devlet sosyal güvencesi olan HIV'lilerin ilaç masraflarını karşılıyor. Bir aylık ilaç masrafı yaklaşık 800 YTL.

HIV pozitiflerin vücut dirençlerini düşürmemeleri, dolayısıyla yeme-içmelerine dikkat etmeleri gerekiyor. AIDS ve HIV'lilere uzman diyetisyen konusunda da yardımcı olan dernek, Mehmet Bey'in fazla kilolarına da çare bulur ve sıkı bir diyete başlanır. Mehmet B., diyet yaptıkça hem hızla kilo verir hem de kendini daha sağlıklı, dinç hisseder.

HASTALIĞIMI KİMSEYE SÖYLEMEM

Artık hayatı düzene girmiş Mehmet Bey, AIDS'e karşı önyargının bu kadar fazla olduğu bir ortamda çevresindekilere 'HIV Pozitif'im' demeyi düşünmüyor. Çünkü inanıyor ki etrafındakiler hastalığını öğrenir öğrenmez koyunun kurttan kaçtığı gibi kendisinden kaçacak. Hatta öyle ki ileride çocuklarına bile söyleyip söylememe konusunda tereddütleri var. Ona göre ilaçlarını kullandığı müddetçe ne kendine ne de başkalarına zararı var; dolayısıyla bu 'küçük sırrı' kimsenin bilmesine de gerek yok. Üstelik bu bilginin kime ne faydası var?

Hayatında karıncayı bile incitmediğini söyleyen Mehmet Bey, AIDS'lilerin virüslerini bulaştırmak için türlü türlü yollar denedikleri söylentilerine çok üzüldüğünü, vicdanı olan kimsenin böyle bir şeyi aklından bile geçirmeyeceğini anlatıyor şaşkınlıkla. Dernekte 30 HIV'li arkadaşıyla ayda bir kez buluştuklarını, herkesin hayatla, kendiyle, hastalığıyla barışık olduğunu, toplumun HIV'lilerden korkmak için bir sebeplerinin olmadığını vurguluyor.

'Taşı toprağı altın' İstanbul'a göçene kadar çobanlık yapan Mehmet Bey, yaşadıklarının çok büyük bir imtihan olduğunu ilk günden itibaren idrak etmiş ve sabretmesi gerektiğine inanmış. En kötü anlarında dahi ailesinin ona ihtiyacı olduğunu düşünmüş. "Yeni yeni kendime geldim, hastaneye dava açmak istiyorum." diyen HIV'li mağdur, hastalığından da şu anki hayatından da gayet memnun. Hatta birçok insandan da daha şanslı olduğunu söylüyor. Çünkü yeniden hayata tutunmanın sevincini, huzurunu yaşıyor doyasıya.