Pozitif Yaşam Derneği
1 yıla yaklaştığım bugünlerde..

1 yıla yaklaştığım bu günlerde paylaşmak istedim geçtiğimiz bir yılı...

Gecen sene Kızılay'da dişçiye giderken AIDS testi de yaptıklarını yazan bir afiş gördüm ve gittim kan verdim.Ertesi gün okuldayken merak edip aradım ve telefondaki kadın "doktor hanım sizinle görüşmek
istiyor" dedi. Başımdan aşağıya kaynar sular inmişti. 1 saat boyunca yolda olabilecek bütün senaryoları gözümden geçiriyordum. Doktorla konuşmaya gittiğimde bunlardan olması en muhtemeli gerçekleşti.

Dün gibi hatırlıyorum beni o kadar kırmamak, sakin kılmak için o kadar kibar davranıyordu ki bu kibarlığı sinirimi bozmuştu. Ağzında ki baklayı çıkarttığında. Hıımm 28 üzerinde bir 6-7 sene eklesek.. "Tamam 35 yaş, nezle olup nalları dikmek için çok da kötü bir yaş değil" demiştim.

Yüzündeki anlamsız ifadeyi hatırlıyorum. :) elimde yazdığı western Blot için sevk verilecek kağıtla beni Haydarpaşa Numune'ye göndermişti intaniyenin yerini anlatıp, bölüm başkanına telefon açmış onun dışında kimseyle konuşmak zorunda olmadığımı, tıbbın çok ilerlediğini anlatımıştı.. Ona hala bir çiçek götürmem gerekiyor diye düşünüyorum bu inceliği için. Numuneye gittiğimde kağıdı gösterdim ve çok rahat davrandılar. Western blot için işlemlere başladılar.

Hastaneden çıktığımda ilk işim ailemin yanına gidip onlara söylemek oldu. Annem gerçekten çok afallamıştı.

Gözleri dolduğunda ona "anne ben sabahtan beri çok zor duruyorum ağlarsan büyük koparım o yüzden kendine hakim ol" dedim. Gergin bir gecenin ardından ertesi gün beraber doktorların gerçekten kötü davrandıkları bir sürü Rus kızın arasında kan verdim ve sonucu beklemeye başladık. Bende evden çıkmadım ilk evden çıkacağım gün dolabımı açtım. Hangi montu giysem diye bakınırken kıyafetlerimi ne kadar sevdiğimi fark ettim. Hepsini özenle almış hepsine birer karakter oturtmuştum. Ve onlara sarılıp ilk defa ağlamaya başladım.

Bir iki gün sonra doktora gittim Western Blot sonucu öğrenmek için, içimde hala çok küçük bir umutla .. Ama sonuç pozitif'ti... Doktorum çok kıyak bir adamdı ve sakin olmamı söyledi. Testlerimi açtı ve gidip kan verdim. İlaç tedavisin anlattı ve bana PYD' nin broşürünü verdi. Ben çoktan siteye girmiştim. PYD'nin CD'sini de edinip oradan bilgi sahip olduktan sonra neler yapacağımı düşünmeye başladım. İlk planım acayip iyi vakit geçirip hastalık ilk belirtilerini göstermeye başladığında şık bir şekilde dünyadan çıkış yapmaktı. Ama yok kan testi, yok akciğer filmi derken gide gele her seferinde doktorumla konuşarak onun bana verdiği bilgileri internette araştırarak sakinleşmeyi başardım. Aslında kendisi hastalığı kabul etmemin zor olduğunu mutlaka psikoloğa gitmemi önerdi ama bu bir savaş olacaksa güçlü olmayı kendi kendime öğrenmeye karar verdim.

ve planlar değişti...
sigarı bıraktım
içkiyi en aza indirdim
daha çok spor yapmaya başladım
PYD den beslenme desteği aldım önerilen vitaminlerle beraber 8kg aldım.

Ama alışmak kolay olmadı. Uzuuuuuuuun yürüyüşler yaptım. Kendimle yüzleştim. Aklımı ve bedenim hep meşgul tutmaya çalıştım. Uzunca bir süre her gece ama her gece ışıklar kapanıp etraftaki sesler kesilip yatağa başımı koyduğumda iç sesim bana "ölüyorsun ve bu tamamen senin sucun, aptal" diyordu.

Bu günlerde iyice ruhsal olarak güçsüz olduğumu düşündüğüm zamanlarda birine gönlümü kaptırdım ve ona hastalığımı söyledim.. Oda ince topuklarına basmadan kibarca uzaklaştı hemen benden. İşte ne olduysa bundan sonra oldu sanırım. Yaşadığım dünya daha farkı gözükmeye başladı. Bütün dünyadaki hayat o kadar güzel, narin ve korunması gereken bir hediye gibi gözlerime görünüyordu artık. Nefes aldığım her saniye bana verilmiş bir hediye idi. İç sesim konuşurken artık anlamak ve sevmek üzerine cümleler kuruyordu. Bir kaç aydır içinde olduğum karamsar ruh hali ufak kayboldu gitti. Bende işime gücüme son hızla saldırdım. Bu sırada hastalık ilk darbeyi vurdu bana kontrollerde CD4 sayım 199 çıktı ama bir kaç ay önce 650 idi?? Bu kadar sağlıklı olmama rağmen nasıl olgunu anlayamadım. Bütün kış grip bile olmamıştım. Sonradan anladık ki aslında viral yüküm çok fazlaymış. ilaç tedavisine başlandı. PYD'den aldım mailler ve okuduklarım sayesinde ilk günden beri çok az sorun yaşadım.

İlaçlarımı alıp "eee ne zaman kuscam acaba???" diye bir 4 saat bekledikten sonra "eee bu ilaçları aldım ama hala kusmadım ne iş??" diye beslenme uzmanına attığım maile çok gülüyorum şimdi :)

Bir sene bitecek yakında. Ben ise 1 sene önce nerde kaldıysam onun çok daha önünde düşünebilen bir adam olarak yoluma devam ediyorum.

İç sesim bazı geceler bana "muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur" diyor.

Hoşuma bile gidiyor...

Pozitif Birisi





Copyright © 2010, Pozitif Yasam Derneği    powered by: minduce
home iletisim