Pozitif Yaşam Derneği
Garip Bir Duyguydu

Yazmak isteyip de yazamadığım o kadar çok şey var ki aslında. Bunlar aslında ufak görünen ama insanda çok yaralar açan olaylar.....

Teşhisim mesela... yanlış tedavi görüp aylarca kortizonla şişirilen ben, en sonunda hastaneye yatıp ameliyat olmak istediğimi söylediğimde doktorlar tedavinin daha uzun sürmesi gerektiğini bana söylemişti. Beni hastaneye, iç hastalıklarına yatırdıklarında bitik bir durumdaydım. Her şey çok güzeldi, kurutulacaktım. En sonunda bu rahatsızlıktan (tıp) vardı. Ama yanılmıştım, bende doktorlarda. Cerrahinin istediği kan tahlilleri sonucu hemen geldi. Bir hemşire odaya dalıp bu hastada "HIV varmış" dediğinde yanımda yatanlar da bende bitmiştim. O an bana moral vermeye çalışsalar da, ben artık ölmüş gibi gördüm kendimi. "Taburcu ediyoruz" diye geldiler yanıma.

Sonra kendimi enfeksiyon hastalıklarında buldum. Bir anda herkes bir sürü soru soruyor ama benim aklım hala "nasıl nasıl nasıl?" diye düşünmekten başka bir şey yapmıyordu. Kendimden çok birlikte olduğum insanlar gözümün önüne geliyor, "onlara nasıl yaptım ben bunu" diye kendimi suçluyordum ve durmadan duvara yumruk atıp duruyordum. Geceleri uykusuzdu benim için. Tanıdığım kim arasa yanıma gelmesinler diye hemen telefonu kapatıyordum, kendimi bir mikrop gibi görüyordum. En sonunda aklım başıma biraz gelmeye başladığında "Nerdesin? diye annem aradı beni. Hastanede yukarı katta aramış beni bulamamış. "Aşağıda enfeksiyondayım" dedim. "Neden?" diye sordu, "AIDS'mişim" dedim. Yanıma geldiğinde ağlamaktan gözleri şişmişti. "Oğlum öleceksin" diye ağlıyordu. Bende şok halinde kalmış ne ölmesi nasıl ne zaman dedim kimse bir yere gitmiyor dedim. Ama inanmadı bana. Doktoru getirdim yanına ve aşağıya kaçtım. Yanına geldiğimde "ne olcak?" diye sordu. "Şimdi ilaçlar varmış bende onları kullanıp yaşayacağım" dedim.E ve girdiğim ilk gün bir ay sonraydı. Bir ay hastanede yatınca her şey farklı geliyor insana. dışarı çıkınca sanki herkes anlıyormuş, biliyormuş gibi geldi. Sanki alnımda yazıyordu. Annem evde benim olan her şeyi kardeşim ellemesin diye ayırmıştı. Eşyalarım, yemek tabağım, hatta yatağım bile. Dışarıda yapılmayan bana evde yapıldı. 2 ay kadar sürdü bu. En çok dayılarım destek oldu bana. "Ailede her şeyin ilki sende çıktı, helal olsun" dediler. Baya gülmüştüm..

Dışarıda ise iş geri dönmemi bekliyordu. Benim ilk iş günü hiç bir şeye elimi değdirmediler. Her an gene hastaneye yatar korkusuyla ilk gün elimi hiçbir şeye değdirmediler. Kimseye söyleyemedim. İlaçlar çarpıyor, midem dönüp duruyor, kendimi bırakıp duruyordum. Her şeyden uzaklaşmıştım. Kapanıp kalmıştım.

Garip bir duyguydu. En sonunda bir arkadaşıma anlattım. "Hadi ya nasıl?" dedi. "Bir bilsem keşke" dedim. Bulaşırsa diye artık elimi bile sıkmıyordu, iyice içime kapandım. Bu etkiden dolayı anlatmak istediğim kimse yoktu. Hatta "tedaviyi bırakayım da hemen bitsin" dedim. Ama yenilmeye de niyetim yoktu.

İş yerinde en yakın arkadaşıma söyledim o kimseye söylemedi. En çok ilaçlarımı hatırlatanda oydu zaten. "İçtin mi? Kendini nasıl hissediyorsun? Nasılsın? Allah herkesi bir yolla sınar. Buda bir sınav ve sen bunu geçeceksin" demişti bana. Şaşırdım ama dediği doğruydu. En çoksa sevgilime şaşırdım o gayet normal karşıladı, hatta ilgisi daha çok oldu bana. 3 sene birlikte olduk ama onda HIV çıkmadı. "Nasıl ya?" dedim kendi kendime.

Genç bir doktor bana bir şey demişti, bu laf bana başka bir kapı açtı. "sen birilerine bulaştırdım mı acaba diye kendini suçlamayı bırak. Ya başka birisi sana bulaştırdıysa ve bunu biliyorsa" dedi.

Şimdiye gelirsem, hayatımda az ama çok deli dolu arkadaşlarım var. Bir grup var her soruma cevap veren bir kaç tane dostum var. Beni bilen ama umursamayan, arayıp sormayanları zaten hastanede silmiştim defterimden. Bazen kopup gidiyorum her şeyden uzağa ama gene de inadım inat. Kimseye kendimi acındırmak zorunda değilim. 2,5 sene oldu. Keşke en başında bu kararları verseydim dediğim hatalarımda oldu ama her seferinde bu rahatsızlık beni farklı bir rotaya soktu diyorum. İş ve eş seçerken artık daha dikkatliyim olgunlaşmak için bumu gerekiyordu diyorum. Belkideeee...

Safir İzmir/2009





Copyright © 2010, Pozitif Yasam Derneği    powered by: minduce
home iletisim