Pozitif Yaşam Derneği
Oysa özgürlüğümüz var değil mi?

ANNEME;

Bu bir savaş benim gözümde.. Ama bildiğiniz savaşlardan değil, öyle çok savaşçı var ki ve hatta kendileri de dahil buna.

Bir kurban lazımdı ya da kahraman her savaşta olduğu gibi, bu ben miyim bilmiyorum ama gönüllüyüm, seslerin kısıldığı yerde ses olmak, tıkanan boğazlara su vermek gibi bir şey bu…Yaşanan haksızlıklara DUR! Diyebilme cesaretimi gösterebilmek, yaşadıklarımı paylaştığım kişiler adına.

Bizler bugünün sağlıklı ama yarının hasta adaylarıyız her birey gibi, nerden geldiğini anlayamadığımız bir tokat gibi patlayıverir yüzümüzde, ne olduğumuzu şaşırırız, tıpkı onlar gibi.

Annem, canım annem, şimdi yoksun oysa ne kadar hayat doluydun, HIV(+) yaşıyordun ama savaşıyordun hayatla, yaşamak güzeldi. Hayallerin vardı, zaman zaman unutuyordun bile hasta olduğunu bırakıyordun hayatın kollarına kendini. Ta ki sana hatırlatılana kadar. Evet sana bunu her fırsatta hatırlatıyorlardı. Sanki bile bile alıp vücuduna enjekte etmişsin gibi, Neden bu ayrım... Niye bu baskı? Ve bu kime, neden ve neyin öfkesi? Hala anlamış değilim...

Oysa özgürlüğümüz var değil mi? Yaşayamadığımız acılarımız var paylaşamadığımız, toplum denen o ağır yük yetmezmiş gibi omuzlarımızda, kendi mücadelemiz azmış gibi birde ayrımcılık ve damga… Çok yazık.

Bir yola çıktım, sonun başlangıcı benim için, annemin sonu ama benim başlangıcım, bu yolda yılmayacağım, sonuna kadar ve ben her sonda yeni bir baş bulacağım, yeni hedeflerde saf tutacağım, yeni kahramanlar arıyorum, birleşsin ellerimiz ta ki bu toplumun baskısından kurtulana kadar, ayrımcılık bitene, insanların

HIV'in ölümcül olmadığını bilene kadar…Yüreklerimiz temiz ve mücadelemiz sadece HIV'le, HIV Pozitif'le yaşayabilmek olana dek…

Deniz





Copyright © 2010, Pozitif Yasam Derneği    powered by: minduce
home iletisim