Pozitif Yaşam Derneği » حقوق بشر و خشونت

حقوق بشر و خشونت

و نقض اساسی حقوق بشر است. باید مکانیسمی برای جلوگیری از خشونت و همچنین درصورت وقوع آن قوانینی به‎منظور مجازات مجرمین تعیین شود. مهم‎ترین کنوانسیون‎های بین‎المللی برای جلوگیری از خشونت‎های اجتماعی به شرح زیر است:

– کنوانسیون جهانی حقوق بشر (UDHR)

– کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW)

– کنوانسیون استانبول (کنوانسیون شورای اروپا به‎منظور پیشگیری از خشونت علیه زنان و خشونت خانوادگی و مبارزه با آن)

این کمیته‎ها کشورهای امضاء کننده را موظف می‎کنند تا معیارها و مراقبت‎های لازم برای جلوگیری از خشونت‎های جنسیتی را اتخاذ کنند.کنوانسیون استانبول تاکید کرد که خشونت‎های جنسیتی نه تنها زنان بلکه مردان را نیز می‎تواند تحت تاثیر قرار دهد و در مقاله (ماده 60) ادعای پناهندگی در مورد جنسیت اجتماعی تعریف شده است؛

– اتخاذ معیارهای حقوقی به‎طوری‎که خشونت جنسیتی را بتوان به عنوان نوعی آسیب جدی تعریف کرد که نیازمند حفاظت اجباری و تکمیلی/ثانویه است.

–  اگر بر اساس درخوست‎های پناهجو همه ملاک‎ها از بعد اجتماعی حساس تفسیر شده و بر اساس این تفاسیر خطر آزار و اذیت شناسایی شود، باید وضعیت پناهنده به رسمیت شناخته شود.

–  تصمیماتی اتخاذ شده است تا اطمینان حاصل شود که روش‎های تصویب شده و مکانیسم‎های حمایتی از پرونده‎های پناهندگی به لحاظ اجتماعی حساس هستند. همچنین این حساسیت برای حراست از وضعیت پناهجو و ایجاد حفاظت اجتماعی از درخواست‎های حمایتی بین‎المللی وی و فرآیند پناهندگی برای پناهجویان وجود دارد.

باز هم طبق کنوانسیون استانبول، مقررات حقوق اساسی، حقوق برابر و رفتار غیرتبعیضی (ماده 4) مانع از تبعیض بر مبنای جنس، جنسیت، نژاد، رنگ، زبان، مذهب، عقاید، منشاء، مالکیت، گرایش جنسی و هویت جنسیتی می‎شود و این موضوع باید برای همه و بدون توجه به معلولیت، وضعیت تاهل، مهاجر بودن یا پناهنده بودن و یا هر وضعیت دیگری اعمال شود.

حفاظت از خانواده و قانون پیشگیری از خشونت علیه زنان (6284)؛ اگر خشونت یا خطر خشونت وجود داشته باشد، همه می‎توانند به مقامات شکایت کنند. قانون اصول معیارهایی را تنظیم می‎کند که نشان‎دهنده خشونت علیه زنان است، این اصول مربوط به ایجاد و اداره مراکز پیشگیری از خشونت و اصول مربوط به کمک‎های مالی و اجتماعی به قربانیان خشونت است.

خارجیها و قانون حفاظت بین الملل (YUKK)؛ تعیین می‎کنند که افرادی که در معرض خشونت جنسیتی  هستند، نیازهای خاصی دارند (ماد 67). قربانیان خشونت حق دریافت درمان پزشکی مورد نیاز خود را دارند و قربانی خشونت را تا زمانی‎که معضلش در کشور مبدا حل نشود نمی‎توان اخراج کرد (ماده 55).

در برنامه اقدام ملی برای مبارزه با خشونت علیه زنان  که توسط وزارت سیاست‎های خانواده و اجتماع تهیه شده است فعالیت‎هایی برای حفاظت از زنان پناهجو در برابر خشونت برنامه‎ریزی شده است. برخی از آنها عبارتند از:

–  اطمینان حاصل شود که زنان و کودکان پناهجو از خدمات محافظتی و پیشگیرانه بهره‎مند می‎شوند.

–  سازمان‎دهی مراکز پیشگیری و نظارت بر خشونت (VPMC) به‎طریقی‎که زنان پناهجو بتوانند از خدمات بهره‎مند شوند.

–  فراهم آوردن زمینه‎ای که زنان پناهجو بتوانند از شماره 183 بهره‎مند شوند. این شماره مربوط به موسساتی است که خدمات و پشتیبانی‎های اجتماعی را ارائه می‎دهند.

–   پناهجویان موردنظر را برای مبارزه با خشونت آماده شوند و زنان پناهجو در مطالعات محلی و ملی درنظر گرفته شوند.

بازگشت به بالا